Karta samooceny

Stosuję cotygodniowe karty samooceny. W każdy piątek uczniowie zabierają taką kartę do domu. Znajdują się na niej umiejętności i cele, nad którymi pracowaliśmy podczas lekcji – sformułowane w sposób zrozumiały dla dziecka i wynikające z naszego NaCoBeZU- na co będziemy zwracać uwagę podczas lekcji.

W domu dziecko wspólnie z rodzicem zastanawia się: Co już potrafię? Z czym radzę sobie samodzielnie? Gdzie potrzebuję jeszcze trochę pomocy? Co powinienem poćwiczyć?

Dzięki temu karta samooceny pełni jeszcze jedną, bardzo ważną funkcję – zaprasza rodziców do procesu uczenia się dziecka. Rodzic nie musi już zaczynać rozmowy od:

– Co tam dzisiaj w szkole?

– Dobrze.

Zamiast tego może zapytać: „Widzę, że w tym tygodniu uczyliście się tego. Pokażesz mi, jak to robisz?”, „Zaznaczyłeś, że to jest jeszcze dla Ciebie trudne. Co dokładnie sprawia Ci kłopot?” albo „Z czego jesteś najbardziej dumny w tym tygodniu?”.

Karty nie znikają po weekendzie. Uczniowie gromadzą je w swoich skoroszytach, dzięki czemu można do niego wracać, porównywać kolejne tygodnie i zauważać postęp: Kiedyś było to dla mnie trudne, a teraz już potrafię!

Karty są również jednym z punktów wyjścia podczas rozmów trójstronnych: uczeń – rodzic – nauczyciel. Wtedy uczeń może pokazać swoją pracę i powiedzieć:

To już umiem.

Z tego jestem dumny.

To jest dla mnie jeszcze trudne.

Nad tym chcę teraz popracować.

Oto przykładowa karta samooceny