Rozmowy trójstronne

Rozmowy trójstronne z udziałem rodzica, ucznia i nauczyciela stanowią ważny element wspierania rozwoju każdego ucznia.

Podczas takich spotkań wspólnie analizujemy jego postępy edukacyjne, osiągnięcia oraz obszary wymagające dalszej pracy. Szczególną uwagę poświęcamy dostrzeganiu mocnych stron ucznia, na których można wiele zbudować, docenianiu jego wysiłku i postępów, a także wzmacnianiu poczucia własnych kompetencji i poczucia własnej wartości. Zwracamy także nacisk na to, by rozmowa ta była szczera, bez “lukrowania” i fałszowania rzeczywistego obrazu wiedzy, umiejętności ucznia dbając o szacunek i przyjazną atmosferę tych spotkań. Dlatego często towarzyszą tym spotkaniom pytania:

👉Zastanówmy się jak można to wykorzystać…

👉Co możesz zrobić/ jak możemy ci pomóc by to zmienić?

👉W jaki sposób można …

👉Warto spróbować skorzystać z …

Istotnym elementem rozmowy trójstronnej jest aktywny udział ucznia oraz przejście od sformułowania "nie wiem" do "jeszcze nie wiem, ale się nauczę". W ten sposób uczeń ma:

✅możliwość przedstawienia własnej perspektywy

✅podzielenia się swoimi refleksjami

✅wskazania swoich sukcesów i trudności

✅przekonanie, że jeszcze czegoś nie wiem, ale wszystko przede mną

✅współdecydowania o kierunkach jego dalszej pracy i rozwoju.

Naszą rolą jest moderowanie rozmową tak by przebiegała w miłej, przyjaznej atmosferze. Warto zadbać także o to, by wspólnie w uczniem usiąść w kręgu lub też obok niego.

Z doświadczenia wiemy, że podczas rozmów trójstronnych niektórzy uczniowie mają zbyt niską samoocenę i zaniżają swoje możliwości/ umiejętności. Są też i tacy uczniowie, którzy zawyżają swoje wiadomości/ możliwości/ umiejętności. W takich sytuacjach naprowadzamy naszych uczniów pytaniami:

Przypomnij sobie dzisiejszy dzień w szkole. Jak poradziłaś/ poradziłeś sobie podczas obliczeń? Co się udało? W czym potrzebowałaś/ potrzebowałeś wsparcia? Co pomogło ci w obliczeniach?

Jeśli to nie pomaga- zadajemy kilka zadań, prosimy np.: o pamięciowe przedstawienie sumy dwóch liczb, prosimy o przeczytanie fragmentu tekstu...W takich sytuacjach oprócz pytań sprawdza się w naszej pracy również analiza prac uczniowskich. Prosimy wtedy by uczniowie pokazali swoje prace plastyczne/ otwieramy zeszyt na konkretnej stronie i analizujemy konkretne zadania ucznia np.: pod kątem pisma. Zadajemy wtedy pytania: Czy litery w wyrazach łączą się w wyrazy? (dotyczy to początkowego etapu nauki pisania). Co sądzisz o trzymaniu się w liniaturze? Jak wygląda estetyka twojego zeszytu? Czy pismo jest czytelne? Niekiedy prosimy by uczeń przeczytał nam fragment tego co napisał- zdarza się, że sam nie może przeczytać.

Rozmowy trójstronne mają tę zaletę, że to uczeń z rodzicem i nauczycielem wyznacza konkretne, realistyczne cele oraz działania, które będą sprzyjały osiąganiu kolejnych sukcesów edukacyjnych ucznia. Rozmowy takie są nastawione na jego rozwój.

Regularność rozmów trójstronnych ma kluczowe znaczenie dla budowania trwałych nawyków refleksji nad własnym rozwojem. Kiedy uczeń czuje się współodpowiedzialny za proces uczenia się i ma realny wpływ na wyznaczane cele oraz podejmowane działania, wzrasta jego poczucie sprawczości. To z kolei sprzyja budowaniu odporności psychicznej, bo rozwija jego:

✅wytrwałość

✅umiejętność radzenia sobie z trudnościami

✅gotowość do podejmowania wyzwań

✅przekonanie, że własnym zaangażowaniem może wpływać na osiągane rezultaty.

Jak praktycznie podejść do tego typu spotkań? Poniżej kilka wskazówek dla rozmów trójstronnych:

a) w klasie 1

1. Przygotuj kartkę formatu A3.

2. Oprócz krótkich sformułowań słownych, karta musi zawierać dużo piktogramów, łatwych do odczytania także przez ucznia, który jeszcze nie czyta.

3. Z uwagi na wizualny charakter karty, w ciągu roku szkolnego uczeń ma 3 takie karty (wrzesień-październik/ styczeń/czerwiec).

Piktogramy muszą być czytelne dla uczestników rozmowy i nie musi być ich dużo. Niekiedy 1 piktogram to kilka informacji.

b)w klasie 2 i 3 :

1. Przygotuj kartę formatu A3 z podziałem na mocne strony/ słabe strony/ jakiego wsparcia i od kogo uczeń oczekuje (z użyciem skrótów R-rodzic, P-pani/pan). Karta musi być prosta wizualnie.

2. Karta podzielona jest na 3 części (rozmowa we wrześniu/ styczniu/ czerwcu).

3. Wypełniamy wspólnie kartę z zachowaniem zasady, że każde sformułowanie misi być poddane wspólnej ocenie i krytycznej analizie pod kątem realności danego stwierdzenia. Rodzic-uczeń-nauczyciel mogą mieć różne perspektywy. Dopuszcza się poniższą alternatywę zapisu: Przygotuj długopisy w trzech kolorach. Najpierw kolor wybiera uczeń, potem rodzic, na końcu nauczyciel. Warto unikać koloru czerwonego pamiętając, że kolor: 👉czerwony pobudza i przyspiesza reakcje wizualno-werbalne,  👉 zielony  pozostawia najtrwalsze ślady w pamięci,  👉żółty i pomarańczowy działa podobnie jak czerwony, choć mniej intensywnie,  👉 niebieski i czarny wzbudzają niechęć i działają hamująco *. W wybranym przez siebie kolorze na karcie każdy zapisuje/ rysuje swoje obserwacje/ spostrzeżenia.

4. Jeśli np. uczeń wybierze kolor zielony i  napisze “płynnie w szybkim tempie czytam”. Rodzic (np. wybrał kolor niebieski- jeśli się z tym stwierdzeniem zgadza- stawia na niebiesko kropkę obok stwierdzenia  “płynnie w szybkim tempie czytam”. Jeśli nie zgadza się z tym stwierdzeniem- pisze w części “słabe strony”: “w wolnym tempie czyta, zniekształcając wyrazy”. Wtedy obok tego stwierdzenia pojawia się informacja jak należy nad tym dalej pracować.

5. Na sam koniec odczytujemy całość wypracowanego dokumentu, piszemy datę, wszyscy się podpisują.

6. W przypadku uczniów niepiszących- całość dokumentu powinna być wsparta piktogramami. Uczniowie wykonują wtedy piktogramy, dorośli piktogramy+wyrazy(hasła).

7. Rozmowy trwają ok.10-20  min.

8. Podczas spotkania w styczniu i czerwcu analizujemy to co udało się poprawić/ lub co uległo pogorszeniu w stosunku do poprzedniego spotkania.

Przykładowe wzory kart do pobrania znajdziesz TUTAJ

Systematyczne prowadzenie takich spotkań pozwala uczniowi stopniowo rozwijać umiejętność świadomego kierowania własnym procesem uczenia się, planowania działań, monitorowania postępów oraz wyciągania wniosków z podejmowanych doświadczeń. Dzięki temu wzrasta jego poczucie współodpowiedzialności za własną naukę, uczniowie doświadczają sprawczości oraz wzrasta motywacja do konsekwentnego wprowadzania zmian prowadzących do rozwoju ucznia. Warto pamiętać, że nie zawsze ważny jest efekt końcowy ile sam proces i podejmowane działania.

Na temat rozmów trójstronnych znajdziesz wpisy TUTAJ TUTAJ TUTAJ

*Krzyżyk, D. (2025). Efektywne nauczanie ortografii. W: M. Murawska & M. Gołębiowski (red.), Quasipoprawny czy quasi poprawny, czyli o zmianach w pisowni polskiej (s. 10–16). Ośrodek Rozwoju Edukacji

oraz

*Mitrinowicz-Modrzejewska, M. (1963). Fizjologia i patologia głosu, słuchu, mowy. Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich

Czytaj więcej »

Spotkanie z Praktycznym Panem

Wspólnie z naszymi uczniami omawiamy książkę "Praktyczny Pan" Roksany Jędrzejewskiej-Wróbel. To książka o dużych walorach dydaktycznych. Proponujemy naszym uczniom wiele aktywności, podczas których realizujemy założenia podstawy programowej.

W obszarach:  

Uczniowie z Gliczarowa Górnego zrobili tosty według instrukcji otrzymanej od uczniów z Warszawy.

Zanim jednak to nastąpiło, sami stwierdzili, że "coś tu nie gra", bo toster musi być nagrzany zanim włożymy do niego tosty. I tak też zrobili. Włączyli zatem krytyczne myślenie. 

A  z tymi tostami to było tak:

Kiedy powiedziałam uczniom, że musimy przygotować dla uczniów z Warszawy instrukcję, dodałam też "a jutro jak nam prześlą instrukcję- podzielimy się kto co przynosi i kolejnego dnia zrobimy tosty". I moje zdziwienie było wielkie, kiedy następnego dnia przynieśli wszystko co było potrzebne do zrobienia tostów. A wszystko dlatego, że zakodowali sobie informację "robimy tosty". Natomiast o ćwiczeniach grafomotorycznych, które mieli do domu-zapomniała połowa klasy :) Plus jest taki, że rodzice bez mojej aktywności sami potrafili wszystko zorganizować!!!

Uczniowie z Warszawy otrzymali następującą instrukcję od uczniów z Gliczarowa Górnego:

Instrukcja była doskonale przygotowana, bo nie mieliśmy problemu, żeby przygotować 25 tostów!!!

Czytaj więcej »

Jaki mam rozmiar buta?

 Dziś okazało się, że nie wszyscy wiemy, jaki mamy rozmiar buta.  Wpadliśmy więc na pomysł, żeby sprawdzić to na metce znajdującej się przy języku buta. I tu pojawiło się kolejne odkrycie – rozmiary butów oznaczane są inaczej w różnych częściach świata! Znaleźliśmy m.in. rozmiar europejski oznaczony skrótem EU, amerykański US czy brazylijski BR.

To było bardzo ciekawe doświadczenie – odczytywaliśmy informacje z metek, porównywaliśmy oznaczenia i sprawdzaliśmy, jaki właściwie nosimy rozmiar buta.  A przy okazji przekonaliśmy się, że matematyka i czytanie informacji są z nami nawet wtedy, gdy… zakładamy buty!

Czytaj więcej »

Produkujemy leki przeciwstresowe

Kolejna aktywność związana z pracą z lekturą za nami. Tym razem przyjrzeliśmy się zachowaniom Praktycznego Pana z  książki "Praktyczny Pan" Roksany Jędrzejewskiej-Wróbel. Główny bohater był człowiekiem praktycznym i nie zajmował się "głupotami" takimi jak wąchanie kwiatów czy też puszczanie latawców. Nasi uczniowie zastawiali się czy rzeczywiście są to "głupoty" do niczego nikomu niepotrzebne. Przy okazji sprawdzaliśmy też praktyczność różnych przedmiotów, które każdy  przyniósł do szkoły.

Sama definicja słowa "praktyczny" była dla uczniów wyzwaniem, natomiast praktyczny jej wymiar nie.

Główny bohater naszej lektury brał leki przeciwstresowe Relaxinum. Zastanawialiśmy się w swoich klasach  nad skutkami zażywania leków (plusy i minusy). W dalszej części szukaliśmy innych, naturalnych i już sprawdzonych sposobów walki ze stresem, bardziej zdrowych dla organizmu. Spisaliśmy je wspólnie na tablicy, bo póki co tego typu praca indywidualna sprawia uczniom kłopot. Pojawiły się m.in. takie pomysły jak:

👉spacer 

👉słuchanie śpiewu ptaków

👉przytulas do mamy i taty

👉rozmowa

👉maskotka/ poduszka

👉zwierzątko

👉 sen

👉odpoczynek na kanapie/ fotelu/hamaku

👉zjedzenie i wypicie czegoś pysznego

👉gra w piłkę
Następnie w losowo dobranych zespołach nasi uczniowie "produkowali" lek przeciwstresowy. Na pudełkach oprócz nazwy leku trzeba było narysować wybrane składniki zapisane na tablicy lub też dodać inne propozycje. Zakończeniem uczniowskich aktywności była prezentacja leków na forum klasy.

Takie działania sprzyjają lepszemu zapamiętywaniu, bowiem w móżdżku znajduje się plan ruchu potrzebny podczas czytania, jak i pisania. Robiąc samodzielne notatki w dowolnej formie, ale z zaangażowaniem ruchu ręki podczas pisania/ rysowania, lepiej i trwalej zapamiętujemy, ponieważ pozostają bardziej trwałe ślady pamięciowe, niż w przypadku podkreślania notatek, czy też zakreślania. 

Oto efekty pracy naszych uczniów:

Aktywność ta miała uświadomić uczniom w jaki sposób zachować higienę zdrowia psychicznego czerpiąc z naszych naturalnych zasobów. "Leki" pozostają na  naszej klasowej wystawie w sali, by w dowolnej chwili móc po niego sięgnąć i zażyć go w razie potrzeby.

Czytaj więcej »

Start z Asami Internetu

 Jak zacząć rozmowę z uczniami o bezpieczeństwie w Internecie? My zaczęliśmy od ciastka. W programie Asy Internetu taki ciastek to świetny pomysł na rozpoczęcie rozmowy o cyfrowym świecie. Dzieci zastanawiały się: co już wiem, jakie znam gry, aplikacje i strony, co lubię najbardziej, co wiem o bezpieczeństwie w internecie i czego chciałbym/chciałabym się jeszcze dowiedzieć?

Okazało się, że pierwszaki wiedzą już naprawdę sporo! Znają YouTube, Netflix, Paint i oczywiście różne gry – zdecydowanym faworytem został Minecraft. Dużo rozmawialiśmy też o bezpieczeństwie: ochronie haseł, niewrzucaniu informacji o sobie czy niepokazywaniu swojej twarzy nieznajomym.

A czego chcą się dowiedzieć? Poznać nowe aplikacje – umówiliśmy się, że będziemy odkrywać takie, które mogą nam pomóc w nauce. I koniecznie sprawdzić… ile właściwie jest wszystkich filmów na Netflixie!

Czytaj więcej »

Do czego potrzebna jest nam rodzina?

Rozmawiając na temat rodziny uczniowie zastanawiali się, jakie korzyści płyną z posiadania rodziny? Pierwszoklasiści mają jeszcze trudność z  tego typu pytaniami, jednak wspólnie dali radę. Spisałam ich odpowiedzi na tablicy w formie graficznej, by dla każdego było to czytelne.

Następnie w dwuosobowych, losowo dobranych zespołach uczniowie wykonywali samodzielnie lapbooki "Do czego potrzebna jest nam rodzina?" Mogli przy tym skorzystać z naszej notatki na tablicy, jak i wykorzystać jeszcze inne, własne pomysły. 

Uczniowie przyjęli różne strategie działania:

- jedni zaczęli projektować lapbooka i wykonywać na nim wspólnie rysunki

Drudzy oprócz rysowania, wycinali gotowe elementy i na nich rysowali pomysły. Następnie je przyklejali.

Znaleźli się i tacy, którzy najpierw wycieli wszystkie gotowe elementy i zaczęli na nich rysować pomysły.

Ostatni sposób okazał się najmniej efektywny, ponieważ drużyna ta nie zdążyła wykonać             w całości lapbooka.

Nie zdążyliśmy podsumować zajęć, więc dziś każdy zespół prezentował  szczegółowo efekt swojej pracy.

Poprosiłam ostatni zespół by zastanowił się dlaczego nie udało im się skończyć zadania a innym to się udało. Było im trudno znaleźć odpowiedź, więc wspólnie prześledziliśmy etapy pracy zespołów. Jak się okazało każdy zespół ( z wyjątkiem tego jednego) przyjął strategię pracy bieżącej, etapami-pomysł-rysunek. Ostatni zespół natomiast najpierw zajął się wycinaniem wszystkich gotowych elementów, które można było wykorzystać na lapbooka, bez względu na ich przydatność. W efekcie końcowym uczniowie tego zespołu wycieli elementy, ale żadnego z nich nie przykleili. Wniosek jaki uczniowie dziś wspólnie z moją pomocą wyciągnęli- najważniejsze jest planowanie i projektowanie oraz wybranie tego, co rzeczywiście będzie przydatne. Wtedy jest szybciej i efektywniej.

Dziś była to okazja do tego, by wspólnie porozmawiać o strategiach działania po to, by podczas kolejnej pracy samodzielnej w zespołach, skorzystać z doświadczeń i strategii innych by było prościej, efektywniej a i niekiedy efektowniej. 

A oto efekty końcowe pracy uczniów: 

Czytaj więcej »

Karta samooceny

Stosuję cotygodniowe karty samooceny. W każdy piątek uczniowie zabierają taką kartę do domu. Znajdują się na niej umiejętności i cele, nad którymi pracowaliśmy podczas lekcji – sformułowane w sposób zrozumiały dla dziecka i wynikające z naszego NaCoBeZU- na co będziemy zwracać uwagę podczas lekcji.

W domu dziecko wspólnie z rodzicem zastanawia się: Co już potrafię? Z czym radzę sobie samodzielnie? Gdzie potrzebuję jeszcze trochę pomocy? Co powinienem poćwiczyć?

Dzięki temu karta samooceny pełni jeszcze jedną, bardzo ważną funkcję – zaprasza rodziców do procesu uczenia się dziecka. Rodzic nie musi już zaczynać rozmowy od:

– Co tam dzisiaj w szkole?

– Dobrze.

Zamiast tego może zapytać: „Widzę, że w tym tygodniu uczyliście się tego. Pokażesz mi, jak to robisz?”, „Zaznaczyłeś, że to jest jeszcze dla Ciebie trudne. Co dokładnie sprawia Ci kłopot?” albo „Z czego jesteś najbardziej dumny w tym tygodniu?”.

Karty nie znikają po weekendzie. Uczniowie gromadzą je w swoich skoroszytach, dzięki czemu można do niego wracać, porównywać kolejne tygodnie i zauważać postęp: Kiedyś było to dla mnie trudne, a teraz już potrafię!

Karty są również jednym z punktów wyjścia podczas rozmów trójstronnych: uczeń – rodzic – nauczyciel. Wtedy uczeń może pokazać swoją pracę i powiedzieć:

To już umiem.

Z tego jestem dumny.

To jest dla mnie jeszcze trudne.

Nad tym chcę teraz popracować.

Oto przykładowa karta samooceny

Czytaj więcej »