Plastusiowy pamiętnik

Bez wątpienia „Plastusiowy pamiętnik” Marii Kownackiej to książka, do której wracamy zawsze na początku klasy 1. Naszym zdaniem jest to świetna lektura na pierwsze tygodnie w szkole, gdyż jest to opowieść o szkolnej codzienności i małym plastelinowym bohaterze.

Na początku warto zaprosić uczniów do świata dawnej szkoły. Rozmawiamy o tym, czym kiedyś pisano, jak wyglądały zeszyty, kałamarze, stalówki i atrament. Książkę czytamy fragmentami, ponieważ niektóre opisy mogą brzmieć czasami archaicznie. Lekturę warto uzupełnić wybranymi odcinkami filmu „Plastusiowy pamiętnik”, które pomagają dzieciom lepiej zrozumieć realia przedstawione w książce.

Tworzymy kleksy z atramentu — obserwujemy, jak rozlewają się na kartce, składamy papier, odciskamy symetryczne kształty i zastanawiamy się, co nam przypominają. Z kleksów powstają niezwykłe postacie, zwierzęta, potwory, mapy i fantastyczne krainy.

Możemy też ćwiczyć pisanie inaczej niż zwykle. Uczniowie piszą swoje imię atramentem po śladzie — powoli, uważnie, z koncentracją. To dobre ćwiczenie grafomotoryczne, ale też świetna okazja do rozmowy o tym, że pisanie kiedyś wymagało cierpliwości, dokładności i ostrożności. Jeden nieuważny ruch — i kleks gotowy!

Oto przykłady z lekcji:

https://programrazem.blogspot.com/2023/09/lekcja-kleksografii.html

Najbardziej wyczekiwanym momentem jest oczywiście lepienie własnego Plastusia. Każde dziecko tworzy plastelinowego bohatera — małego mieszkańca piórnika, który będzie mu towarzyszył w szkolnych przygodach. To niezwykłe, jak bardzo dzieci przywiązują się do swoich Plastusiów. Niektóre przechowują je bardzo długo — zdarza się, że uczniowie mają swojego Plastusia nawet do ósmej klasy. Mała plastelinowa postać staje się pamiątką z pierwszych szkolnych lat.

https://programrazem.blogspot.com/2023/09/oto-my-klasa-1c.html

Po wykonaniu Plastusia możemy nadać mu imię, opisać jego charakter, wymyślić, czego się boi, co lubi, komu pomaga i jakie przygody przeżywa w piórniku. Z takich pomysłów mogą powstać krótkie opowiadania, komiksy albo klasowy pamiętnik Plastusiów.

https://read.bookcreator.com/GwiG4pl0tGWMqVWlMeUFXcp27Tv1/FRy8rD7wT1-gIaaHXz1lTg/DT5UwVLySruCXPMPmxnGVw

Kolejnym krokiem może być projektowanie piórników. Korzystając z inspiracji i pomysłów edukacyjnych, na przykład z materiałów „Ale to ciekawe”, dzieci mogą przygotować własny piórnik: narysowany, wyklejony, zaprojektowany przestrzennie albo wykonany z pudełka.

Rozmawiamy o tym, co powinno znaleźć się w piórniku, jak można uporządkować przybory, co pomaga w codziennej pracy, a co przeszkadza. Dzieci projektują przegródki, miejsca na ołówek, gumkę, kredki, nożyczki i oczywiście — specjalny kącik dla Plastusia.

https://programrazem.blogspot.com/2023/09/co-kazdy-uczenuczennica-powinien-miec-w.html

Nowa podstawa programowa zachęca do tego, aby dzieci projektowały, konstruowały i sprawdzały działanie prostych rozwiązań technicznych. Dlatego po spotkaniu z Plastusiem możemy zaproponować uczniom wyzwanie:

Tutaj nasze wyzwania Warszawa dla Gliczarowa:

Zosia - koleżanka Tosi pożyczyła od niej ołówek i zapomniała oddać. Ołówek tak bardzo tęsknił za swoim domkiem piórnikiem i za Tosią, że poprosił dzieci z Gliczarowa, żeby go przetransportowały do piórnika Tosi. Stwórzcie magiczną maszynę, która przeniesie ołówek do piórnika Tosi. Uwaga! Wszystko musi obsługiwać zbudowana przez Was maszyna! Nagrajcie filmik. Powodzenia!

Gliczarów dla Warszawy

Zosia pożyczyła od Tosi nożyczki, ale zamiast je oddać, przez pomyłkę wyrzuciła je do kosza. Waszym zadaniem jest uratować nożyczki i dostarczyć je z powrotem do piórnika Tosi. Zbudujcie maszynę, która pomoże przetransportować nożyczki do piórnika. Na koniec nagrajcie krótki filmik pokazujący działanie Waszej maszyny. 

Czytaj więcej »

Współpraca

 

Współpraca jest jedną z najważniejszych umiejętności społecznych, którą warto rozwijać już od najmłodszych lat. Szczególnie cenne jest organizowanie pracy w losowo dobranych zespołach, ponieważ rozwija to umiejętność współdziałania z różnymi osobami, a nie tylko z koleżankami i kolegami z najbliższego kręgu. Dzięki temu uczniowie rozwijają umiejętność komunikacji, wzajemnego słuchania, dzielenia się zadaniami oraz wspólnego rozwiązywania problemów. Uczą się także akceptacji różnorodności, empatii i odpowiedzialności za pracę całego zespołu.

Praca w losowych grupach przynosi wiele korzyści. Pozwala:

👉odkryć swoje mocne strony

👉buduje zespół klasowy dając poczucie przynależności i bezpieczeństwa

👉zapobiega wykluczeniu niektórych osób

👉sprzyja nawiązywaniu nowych relacji

👉uczy negocjacji i kompromisu

👉sprzyja aktywnemu słuchaniu i prowadzenia dialogu

👉doskonali umiejętność rozwiązywania konfliktów

👉rozwija umiejętność dzielenia się zadaniami

👉uczy odpowiedzialności za zespół

👉doskonali umiejętność wspólnego rozwiązywania problemów

👉rozwija empatię, wrażliwość i wzajemną pomoc

👉 uświadamia, że sukces grupy zależy od zaangażowania wszystkich jej członków, a każdy wnosi do zespołu coś wartościowego

Współpraca to także moment, podczas którego uczniowie przekonują się, że w jedności siła oraz zaczynają dostrzegać, że współpraca oznacza mniej pracy dla każdego z osobna.

O tym jak ważna jest praca w losowo dobranych zespołach z naukowego punktu widzenia mówi także prof. Maciej Karwowski w podcaście w ramach projektu Kompas kreatywności. Zachęcamy do wysłuchania ( od 25 min.). Link do niego znajdziesz TUTAJ

Umiejętność współpracy jest bardzo ważną kompetencją potrzebną także w życiu dorosłym, dlatego w swojej codziennej pracy kładziemy duży nacisk na jej rozwijanie. Robimy to na różne sposoby. Oto przykłady:

👥wspólne korzystanie z materiałów plastycznych- uczy to dzielenia się, cierpliwego oczekiwania na swoją kolej, odpowiedzialności za wspólne pomoce; w przypadku materiałów papierniczych typu kolorowy papier, uczniowie często mogą wybrać kilkakrotnie ten sam kolor jaki lubią lub jaki im odpowiada, co w przypadku materiałów papierniczych na wyłączność, jest ograniczone z uwagi na określoną ilość kartek w danym kolorze. Często zdarza się, że ktoś np. lubi kolor niebieski a inny czerwony. W takim przypadku dostęp do ulubionego koloru jest znacznie większy z całego zestawu kartek całej grupy.

👥cotygodniowe losowanie miejsc przy stolikach- dzięki któremu uczniowie regularnie zmieniają sąsiadów siedzących obok nich. Z powodów organizacyjnych zawsze losowanie odbywa się w piątek po zakończonych zajęciach. Wtedy uczniowie przenoszą swoje materiały ze stolika na wylosowane miejsce by wszystko było przygotowane już na rozpoczęcie kolejnego tygodnia. Takie losowanie, które początkowo budziło wiele moich wątpliwości sprawdza się idealnie. Dzięki temu uczniowie mogą lepiej się poznać, uczy to ich otwartości na innych, z którymi często nie jest im „po drodze”, uczy to ich wzajemnej pomocy oraz kompromisu i współpracy z każdym.

W naszej codziennej pracy z uczniami dbamy o to by współpraca w losowo dobranych zespołach była codziennością. Początkowo w klasie pierwszej nie jest to łatwe, jednak z czasem uczniowie sami przekonują się, że dzięki współpracy to co robią przynosi wiele korzyści które oni sami zauważają a powierzone zadanie wykonane jest szybciej, każdy może coś wnieść swojego. Zwracam szczególną uwagę na tych uczniów, którzy są bierni, by byli włączani choć w minimalnym stopniu w zadanie grupy. W miarę upływu czasu uczniowie naśladują moje zachowania i jeśli nie mogą dojść do porozumienia w zespole odnośnie podziału obowiązków- sami robią losowanie wewnątrz grupy, podobne do mojego. Ponadto w poprzedniej mojej klasie zaobserwowałam, że już w klasie drugiej, kiedy dawałam czasem im możliwość samodzielnego doboru osób do zespołu- woleli by te zespoły były dobierane losowo. Po pewnym czasie obserwuję uczniów, którzy mimo, iż daję im wybór- proszą o losowanie zespołów.

Poniżej kilka sposobów na losowanie zespołów, w zależności od ilości jej członków.

1.     ✅1. Losowanie za pomocą szpatułek laryngologicznych

WARIANT 1

Na jednej krawędzi patyczka narysuj flamastrem kropkę w odpowiednim kolorze. Ilość kolorów jest uzależniona od ilości grup. Uczniowie losują patyczek. Wylosowany kolor oznacza przynależność do danej grupy.

WARIANT 2

Ustal na ile grup chcesz podzielić klasę oraz ilu osobowe mają być zespoły. Na patyczkach laryngologicznych napisz imiona uczennic/uczniów. Dyżurny/ inna wyznaczona osoba losuje po kolei osoby do poszczególnych drużyn.

2.    ✅2. Pudełka po jajkach niespodziankach

Do pudełek włóż karteczki z imionami uczennic/uczniów a następnie wybrana osoba losuje skład poszczególnych drużyn.

3.   ✅ 3. Kolorowe karteczki

Przygotowuj kolorowe karteczki- ilość kolorów jest dostosowana do ilości zespołów, natomiast ilość karteczek danego koloru jest uzależniona od ilości uczestników. Każdy wybiera sobie 1 karteczkę w wybranym przez siebie kolorze. Następnie poinformuj uczestników by utworzyli zespoły wg kolorów.

4.     ✅4. Losy

Przygotowuj tyle losów ile jest uczennic/uczniów. Na każdym zapisz cyfry-zawsze 2 karteczki mają te same numery, w ten sposób tworzą 2-osobowy zespół. Ilość karteczek z tym samym numerem jest uzależniony od liczebności zespołów.

5.    ✅  5. Co słyszysz?

Każdy z uczestników losuje ilustrację lub napis z wybranym warzywem lub owocem. Na umówiony sygnał każdy chodzi w różnych kierunkach i mówi nazwę warzywa/ owocu. Jednocześnie nadsłuchuje, kto wypowiada tę samą nazwę. Kiedy ją usłyszy-łączy się w parę, zespół.

W przypadku zwierząt- uczennice/ uczniowie wydają odgłosy tych zwierząt. Wcześniej warto uzgodnić na forum klasy jakie odgłosy wydają poszczególne  z nich.

W ten sposób można utrwalać też poznane zasady ortograficzne. Uczniowie/ uczennice losują wyraz z trudnością i chodząc po sali mówią go. Nadsłuchują kto mówi to samo. W ten sposób powstają zespoły.

6.     ✅ 6. Po nitce do kłębka

Przygotuj  pocięte kawałki włóczki, z których każdy ma ok.80 cm długości. Złóż je jedna na drugą trzymając je razem pośrodku. Uczennice/uczniowie stojąc w kole łapią ich końce. Osoba prowadząca puszcza włóczkę, a każdy kto trzyma tę samą włóczkę po przeciwnych jej końcach tworzy parę.

7.   ✅  7. Odliczanie

Uczniowie stają w jednym szeregu. Odliczają do 3. Wszystko zależy ile zespołów chcemy podzielić uczennice/ uczniów. Jedynki robią krok do przodu, trójki krok do tyłu. W ten sposób tworzą nam się 3 zespoły.

✅ 8. Trójki

U   Uczniowie dobierają się dowolnie po 3 osoby. Każda z osób w zespole ma numer 1,2 lub 3. Następnie wszystkie 1 tworzą zespół, dwójki tak samo i trójki też. W ten sposób mimo pierwotnego dowolnego doboru uczennic/uczniów tworzą nam się 3 nowe zupełnie zespoły.

9.     ✅ 9. Jedynki do jedynek

Uczniowie ustawiają się w jednym rzędzie. Jeśli jest ich 20, odliczają do 10. W ten sposób tworzą pary- jedynki łączą się w parę, dwójki…dziesiątki.

1    ✅ 10. Rzut monetą

W tym celu użyj dowolnej monety. Uczennice/uczniowie stoją jeden za drugim. Każdy podchodzi co ciebie osobno. Jeśli na monecie wypadnie orzeł-staje po jednej stronie, jeśli reszka-po przeciwnej. W ten sposób utworzą się 2 grupy. Pamiętaj, że jeśli połowa grupy stanie już po jednej stronie, wówczas musisz przerwać rzuty monetą i pozostałe osoby zasilą grupę przeciwną.

11 ✅11. Kule

Rozdaj każdemu kartkę/ gazetę. Uczennice/ uczniowie stają w jednym rządzie i odliczają do 4. Poproś, by na niej napisali swoją cyfrę- tę, która otrzymali przy odliczaniu. Następnie każdy zgniata kulę tak, by cyfra była niewidoczna. Kiedy kule będą gotowe uczennice/ uczniowie dzielą się na 2 dowolne zespoły lub podziel poprzez odliczanie. Oddziel zespoły skakanką, linką lub taśmą malarską. Daj sygnał do bitwy na śnieżki. Uczennice/uczniowie cały czas przerzucają śnieżki na stronę przeciwnej drużyny. Zabawa toczy się tak długo, aż nie dasz gwizdkiem sygnału do jej zakończenia. Każdy zespół liczy ilość kul. Zwycięża ten zespół, który ma najmniej kul po swojej stronie. Następnie każdy bierze 1 kulę, rozwija ją i sprawdza jaki ma numer. W ten sposób tworzą się 4 zespoły w zależności od napisanej cyfry.

1  ✅ 12. Szpaler

Uczestników musi być nieparzysta ilość. Jeśli nie jest, dołącz do zabawy. Pary stoją  jedna za drugą. Trzymają się za ręce, podnoszą je w górę, tworząc szpaler podobny do tych, które tworzy się na ślubach by para młoda mogła przejść pod nim. Osoba bez pary stoi na samym końcu, biegnie przez środek pod szpalerem i „porywa” jedną osobę z dowolnej pary stając z nią na samym  przodzie tak samo jak pozostali. Osoba, której partnerka/partner został mu odebrany- biegnie na sam koniec. Następnie biegnie pod szpalerem i zabiera komuś osobę z pary. Zabawa toczy się dalej. Po ok. 3-4 minutach na hasło STOP wszyscy zatrzymują się. Każda osoba z pary robi krok w bok. W ten sposób uzyskamy 2 zespoły lub w zależności od potrzeb osoby w parze tworzą 2-osobowe zespoły.

1   ✅13. Pary

Tym razem poproś uczniów by dobrali się parami i stanęli w jednym rzędzie. Poproś by w parach każdy zrobił krok w bok- jedna osoba w prawo, druga w lewo. W ten sposób otrzymasz 2 drużyny.

✅ 14. Rzut kostką

Podziel uczniów na 6 grup. W tym celu wykorzystaj kostkę do gry. Każdy po kolei wykonuje rzut kostką. Liczba oczek oznacza numer drużyny od 1 do 6 . W przypadku podziału na 5 zespołów osoba, która wyrzuci 6 oczek ma możliwość dodatkowego rzutu. Kiedy chcesz by każdy zespół miał po 5 osób i zdarzy się, że 5 osób wyrzuci już kostką 5 oczek, wówczas kolejne osoby, które wyrzucą 5 oczek mają dodatkowy rzut lub mogą wybrać drużynę.

✅15. Puzzle

Rozdaj wszystkim fragment puzzli. Następnie wszyscy chodzą po sali i szukają osób, które mają pasujące do niego elementy.  W ten sposób tworzą się 4-osobowe zespoły. 

Puzzle do losowania  zespołów znajdziesz  TUTAJ

✅16. Piotruś

Do losowania 2-osobowych zespołów potrzebne będą karty do gry typu Piotruś. Bierzemy tle par ile jest osób w grupie. Następnie spośród zestawu uczniowie losują kartę. Następnie  szukają drugiej osoby z taką samą kartą- pary. W ten sposób tworzą zespoły.

Zdarza się podczas zajęć ruchowych, że robię losowanie 2 drużyn za pomocą pierścionka, gumki, guzika... wszystkiego co małe, akurat mam przy sobie w kieszeni. Wtedy każdy po kolei podchodzi i losuje z dwóch zaciśniętych dłoni- w jednej mam ukryty przedmiot, druga dłoń jest pusta. W zależności od wylosowanego bądź nie przedmiotu-osoba trafia do jednej z drużyn. Jeśli w wyniku losowania połowa klasy jest już w jakiejkolwiek drużynie, bo np. osoby te wylosowały pierścionek, wówczas przerywam losowanie i pozostała część grupy zasila liczebnie drużynę przeciwną. Nigdy natomiast nie daję możliwości samodzielnego wyboru osób do drużyn moim uczniom typu: dwie osoby wybierają swoje drużyny. Powód? Zawsze wtedy uczniowie najsłabsi lub najmniej lubiani- zostaną wybierani na końcu, dlatego takich sytuacji unikam. 

Zachęcam do tego by dobierać losowo zespoły kiedy tylko jest to możliwe. Głęboko wierzę w moc tego typu działań, bo współpraca nie tylko sprzyja budowaniu relacji, ale  uczy trudnej sztuki kompromisu. To z kolei przekłada się na relacje oparte na dialogu, szacunku, empatii i tolerancji. Jestem głęboko przekonana, że te umiejętności w przyszłości przełożą się na zachowania uczniów i ich relacje w przestrzeni cyfrowej.

Czytaj więcej »

Wolontariat

Wolontariat jest jedną z najcenniejszych form aktywności społecznej, ponieważ uczy wrażliwości na potrzeby drugiego człowieka, odpowiedzialności, współpracy oraz zaangażowania na rzecz lokalnej społeczności. Działania wolontariackie kształtują postawy empatii, życzliwości i solidarności, a jednocześnie wzmacniają poczucie sprawczości dzieci. Dzięki nim uczniowie przekonują się, że nawet drobne działania mogą przynosić realną pomoc i pozytywnie wpływać na życie innych ludzi oraz otaczające środowisko.

Rok 2026 został ogłoszony Rokiem Wolontariatu, co podkreśla szczególną rolę działalności społecznej w wychowaniu najmłodszych. Jest to okazja do promowania idei niesienia bezinteresownej pomocy oraz zachęcania dzieci i młodzieży do aktywnego uczestnictwa w życiu szkoły i społeczności lokalnej.

Szczególne znaczenie ma rozwijanie postaw wolontariackich już na etapie edukacji wczesnoszkolnej. W tym wieku dzieci chętnie angażują się we wszelkiego rodzaju działania. W jakim stopniu będą aktywne- zależy od nas dorosłych. Wystarczy oddać im sprawczość.  Bo to nie bezpośrednio osobowość nauczyciela wpływa na zaangażowanie uczniów, ale oddanie im sprawczości. Najmłodsi uczą się dostrzegania potrzeb innych, współpracy oraz odpowiedzialności za wspólne dobro. Nowa podstawa programowa edukacji wczesnoszkolnej wskazuje na potrzebę kształtowania postaw społecznych i obywatelskich oraz stwarzania uczniom możliwości podejmowania działań na rzecz innych osób i środowiska. Zwraca też uwagę na aktywne uczestnictwo uczniów w życiu klasy, szkoły i społeczności lokalnej, w tym na angażowanie ich w działania o charakterze wolontariackim i społecznym.

Poniżej przedstawiamy propozycje działań wolontariackich, które mogą być realizowane przez uczniów klas I–III:

• udział w zbiórkach żywności, środków higienicznych i artykułów szkolnych dla potrzebujących,

• organizowanie kiermaszy charytatywnych i przygotowywanie własnoręcznie wykonanych prac na cele dobroczynne,

• wykonanie stroików świątecznych dla Seniorów

• pomoc w przygotowaniu spotkania świątecznego dla Seniorów

• udział w akcjach na rzecz schronisk dla zwierząt poprzez zbiórkę karmy, koców czy zabawek,

• przygotowywanie kartek okolicznościowych, laurek i drobnych upominków dla seniorów, osób samotnych lub pacjentów szpitali,

• uczestnictwo w akcjach ekologicznych, takich jak sprzątanie okolicy szkoły, sadzenie roślin czy zbiórka surowców wtórnych,

• pomoc młodszym kolegom i koleżankom w codziennych szkolnych obowiązkach oraz wspieranie nowych uczniów w adaptacji,

• organizowanie klasowych inicjatyw promujących życzliwość, koleżeństwo i wzajemną pomoc

• przygotowanie upominków dla dzieci przebywających w szpitalu-leczonych onkologicznie

Działania związane z wolontariatem wynikają z nowej podstawy programowej. Ściśle wpisują się one zarówno w  kompetencje fundamentalne, jak i przekrojowe. Podejmowanie takich działań rozwija u dzieci empatię, odpowiedzialność, umiejętność współpracy oraz przekonanie, że każdy – niezależnie od wieku – może mieć pozytywny wpływ na otaczający świat. Wolontariat staje się dzięki temu nie tylko formą niesienia pomocy, ale również ważnym elementem wychowania do aktywnego, odpowiedzialnego i świadomego uczestnictwa w życiu społecznym. Stąd też tego typu działania wolontariackie są ważnym elementem naszego programu nauczania RAZEM. Wkrótce nasze pierwsze działania z uczniami, o których będziemy informować.

Czytaj więcej »

Ocena funkcjonowania

Zgodnie z rozporządzeniem MEN z dnia 2 marca 2026 roku w sprawie orzeczeń i opinii wydawanych przez zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych do szkół wszedł obowiązek dokonywania oceny funkcjonowania ucznia ( § 7 i 8 rozporządzenia). 

Dotyczy ona:  

👉mocnych stron ucznia, 

👉jego możliwości,

👉 jego trudności,

👉mówi o jego talentach.

Ocena funkcjonowania nie dotyczy każdego ucznia, ale tego który spełnia określone warunki:

📌uczeń ma wykonywane badanie w poradni 

📌na prośbę rodzica

📌mamy pewne obawy co do jego funkcjonowania i chcemy je potwierdzić lub im zaprzeczyć

📌uczeń ma orzeczenie a kończy etap edukacyjny i rozpoczyna nowy.

Oceny funkcjonowania dokonują wszyscy nauczyciele i specjaliści pracujący z danym uczniem. Może też wykonać ją rodzic. Dobrym narzędziem do przeprowadzenia oceny funkcjonalnej jest proponowane przez MEN. Link do niego znajduje się TUTAJ

Na podstawie oceny funkcjonowania nauczyciel przygotowuje opinię o funkcjonowaniu ucznia. Więcej informacji na ten temat znajdziesz  TUTAJ  TUTAJ oraz TUTAJ

  .

Czytaj więcej »

Jaki projekt/program wybrać?

Planowanie wszelkich działań wychowawczych i edukacyjnych wymaga od nauczyciela świadomego wyboru oraz odpowiedniego przygotowania. Na początku roku warto zaplanować aktywności, programy i projekty, które zamierza się zaproponować uczniom, uwzględniając zarówno ich potrzeby, jak i realne możliwości organizacyjne szkoły oraz własne zasoby czasowe.

Spośród wielu wartościowych propozycji my wybieramy tylko tyle działań, ile jesteśmy w stanie rzetelnie i z pełnym zaangażowaniem zrealizować. Przy podejmowaniu decyzji kierujemy się takimi kryteriami, jak:

👉zgodność z potrzebami rozwojowymi naszych uczniów (w zależności od tego na ile ich już mamy),

👉informacje pozyskane z różnorodnych raportów dotyczących dzieci i młodzieży (np.na temat odporności psychicznej, aktywności w sieci)

👉potrzeby i priorytety wychowawczo-profilaktyczne oraz edukacyjne szkoły,

👉możliwość systematycznej realizacji działań projektowych,

👉jakość i wartość merytoryczna programu; tutaj czytamy opis projektu, uczestniczymy w webinarach informacyjnych, zasięgamy opinii innych, którzy brali już udział w projekcie,

👉zaangażowanie, aktywność uczniów,

👉realna szansa na osiągnięcie trwałych efektów,

👉czy jesteśmy w stanie sprostać wymaganiom organizacyjnym i czasowym przy realizacji działań projektowych.

Zdecydowanie lepiej zrealizować mniej przedsięwzięć, ale zrobić to solidnie, w sposób przemyślany i pogłębiony. Z własnego doświadczenia wiemy, że nadmiar projektów i aktywności często prowadzi do ich powierzchownej realizacji, a w konsekwencji do niewielkich efektów edukacyjnych i wychowawczych. Działania prowadzone bez odpowiedniego czasu na refleksję, utrwalanie i praktyczne zastosowanie zdobytych umiejętności niestety nie przynoszą oczekiwanych rezultatów. Zdarzyło nam się przystąpić do programu/ projektu, który okazał się mało wartościowy lub też nadmiar działań i innych aktywności nie pozwolił nam na zanurzenie się w dodatkowe jeszcze działania w tymże projekcie. W rezultacie były przez nas zrobione powierzchownie, raczej „odhaczone” niż w pełni zrealizowane z osiągnięciem zamierzonego celu. Nie oznacza to, że nie były wartościowe. Po prostu zabrakło nam czasu i sił do realizacji kolejnych działań z naszymi uczniami. Z tego oto powodu realizujemy mniej a dokładniej. W bieżącym roku szkolnym będziemy realizować program:

-Asy Internetu Fundacji Szkoła z Klasą, obejmujący zagadnienia związane z bezpieczeństwem w sieci oraz wzmacnianiem odporności psychicznej uczniów, a jeśli starczy nam czasu-skorzystamy ze scenariuszy programu Mega Misja Fundacji Orange,

 -międzynarodowy projekt eTwinning, rozwijający kompetencje społeczne, międzykulturowe, sprawczość

-międzyszkolny projekt „24 wyzwania na czas oczekiwania” -grudzień

Wybrane przez nas działania projektowe będą prowadzone systematycznie i w większości długofalowo. Wierzymy, że właśnie taka forma pracy przynosi najlepsze rezultaty - oparta na konsekwencji, metodzie małych kroków i regularnych działaniach podejmowanych przez cały rok szkolny. Dzięki temu uczniowie mają możliwość stopniowego poszerzania swojej wiedzy, kompetencji, zamierzone clele zostają przez nas zrealizowane a osiągane efekty są trwalsze i bardziej wartościowe.

Czytaj więcej »

Znaczenie raportów dotyczących obecności dzieci w sieci i mediach społecznościowych

Współcześnie dzieci i młodzież dorastają w świecie, w którym internet stanowi naturalne środowisko funkcjonowania na wielu płaszczyznach. Korzystanie z mediów społecznościowych, komunikatorów, platform do gier czy serwisów wideo jest integralną częścią ich codziennego życia. Z tego względu niezwykle ważne jest śledzenie raportów i badań dotyczących aktywności dzieci w przestrzeni cyfrowej.

Raporty opracowywane przez instytucje badawcze, organizacje zajmujące się bezpieczeństwem dzieci oraz ośrodki naukowe dostarczają rzetelnych danych na temat sposobów korzystania z internetu przez dzieci i młodzież. Dostarczają między innymi informacji:

👉 o czasie spędzanym online,

👉najpopularniejszych aplikacjach i serwisach,

👉motywacjach korzystania z mediów społecznościowych,

👉zagrożeniach korzystania z mediów społecznościowych, takich jak cyberprzemoc, kontakt z nieodpowiednimi treściami, dezinformacja, uzależnienie od internetu, naruszenia prywatności,

👉pokazują jak my dorośli, w tym rodzice widzimy aktywność dzieci w przestrzeni on-line a jak wygląda to z perspektywy dzieci i młodzieży,

👉zmian jakie zachodzą w tym zakresie ies(niestety raporty te nie napawają optymizmem).

Znajomość wyników tych raportów jest szczególnie istotna dla nauczycieli, pedagogów, psychologów szkolnych a także rodziców:

👤pozwala lepiej zrozumieć codzienne doświadczenia uczniów

👤pozwala dostosować działania wychowawcze i profilaktyczne do ich rzeczywistych potrzeb.

👤dzięki aktualnym danym można odejść od stereotypowego postrzegania aktywności młodych ludzi w internecie i opierać swoje działania na faktach oraz wiarygodnych analizach.

Raporty mogą być wykorzystywane w pracy z uczniami na wiele sposobów. Stanowią cenne źródło materiałów podczas lekcji wychowawczych, zajęć z edukacji cyfrowej oraz warsztatów dotyczących bezpieczeństwa w sieci. Dane i przykłady zawarte w raportach pomagają:

👥inicjować dyskusje,

👥rozwijać umiejętność krytycznego myślenia,

👥uczyć odpowiedzialnego korzystania z mediów społecznościowych,

👥wzmacniać kompetencje związane z ochroną prywatności, higieną cyfrową i rozpoznawaniem zagrożeń.

Równie ważne jest wykorzystanie raportów we współpracy z rodzicami. Dla nas wyniki badań  stanowią punkt wyjścia do rozmów podczas zebrań i warsztatów, pomagając rodzicom lepiej zrozumieć cyfrowe środowisko swoich dzieci. Przedstawienie aktualnych danych zwiększa wiarygodność przekazywanych informacji oraz ułatwia nam wspólne wypracowanie zasad bezpiecznego korzystania z internetu w domu. Mamy wielką nadzieję, że rodzice z tego skorzystają i będą sojusznikami w naszych działaniach.  Zależy nam na tym by raporty inspirowały rodziców i były punktem wyjścia  do rozmów z dziećmi o aktywności w sieci, ochronie danych osobowych, relacjach online oraz świadomym korzystaniu z mediów społecznościowych. Bo same działania nas nauczycieli na nic się zdadzą bez wsparcia w tym zakresie rodziców. Dostrzegamy także wielką rolę w tym nas wszystkich dorosłych, także i nauczycieli by swoim przykładem pokazać czym tak naprawdę jest higiena cyfrowa w codziennym naszym życiu. Dzieci/ uczniowie są bardzo wyczuleni na fałsz i obłudę, dlatego jako nauczycielki:

❎nie rozmawiamy przez telefon w trakcie zajęć

❎kiedy musimy odebrać telefon lub gdzieś zadzwonić w ważnych sytuacjach typu: niebezpieczeństwo bliskich- informujemy o tym uczniów

❎wyciszamy telefon podczas zajęć

❎podczas dyżurów nie korzystamy z telefonów

❎nie dokonujemy zakupów podczas zajęć/ nie przeglądamy prywatnie stron internetowych

❎w pracy dźwięk telefonu mamy wyciszony-dotyczy to rozmów telefonicznych, jak i wiadomości tekstowych

Do wprowadzania zasad z zakresu higieny cyfrowej zachęcamy także rodziców. Bo nic bez nich!

Systematyczne analizowanie raportów pozwala nam  planowanie działań profilaktycznych w szkole. W naszym przypadku jest to realizacja programu Asy Internetu Fundacji Szkoła z Klasą oraz materiały Fundacji Orange w ramach programu Mega Misja. Do udziału w tych programach serdecznie zachęcamy. Udział w nich jest bezpłatny, a co najważniejsze większość działań uczniowie wykonują bez udziału ekranów. Poniżej linki do programów:

Fundacja Szkoła z Klasą-program Asy Internetu TUTAJ

Fundacja Orange- program Mega Misja TUTAJ

Wierzymy, że oczekiwane przez nasz rezultaty osiągniemy jeśli zadzieją się 4 rzeczy jednocześnie:

1.Wspólne będziemy podejmowali działania z naszymi uczniami.

2. Działania te będą miały charakter systematyczny a nie okazjonalny.

3. Do "wspólnego frontu" w tym zakresie włączą się rodzice.

4. My dorośli-rodzice i nauczyciele zastosujemy higienę cyfrową na co dzień, przestrzegając jej systematycznie, dzięki czemu pokażemy dzieciom/ uczniom, że teoria idzie w parze z praktyką.

Obserwacja zachowań naszych uczniów, rozmowa z nimi  oraz m.in.dalsza analiza raportów i kolejnych ich edycji  pozwala nam na:

☝ocenę skuteczności podejmowanych przez nas działań

☝szybką  reakcję na pojawiające się nowe zjawiska i trendy, takie jak rozwój nowych platform społecznościowych, wykorzystanie sztucznej inteligencji czy zmieniające się formy cyberprzemocy

☝wykorzystanie ich  podczas opracowywania planu wychowawczego na dany rok szkolny oraz korektę tych działań.

Poniżej wybrane raporty w pigułce:

                                                          Całość  znajdziesz TUTAJ

Całość znajdziesz TUTAJ

                        

Czytaj więcej »

Moja szkoła w liczbach

Zwiedzanie budynku w pierwszych dniach września, poznawanie najważniejszych miejsc i przypomnienie zasad bezpieczeństwa nie musi ograniczać się tylko do rozmowy. Warto połączyć je z aktywnością matematyczną! 

Podczas spaceru po szkole uczniowie mogą odnaleźć drogi i wyjścia ewakuacyjne, a przy okazji… zbierać dane. Ile jest okien w naszej klasie? Ile drzwi w szkole? Ile gaśnic? Ile komputerów w sali informatycznej? A może policzymy rośliny doniczkowe lub krzesła?

Jest to doskonała okazja do tego by porozmawiać z uczniami o strategiach obliczeń, bo zapewne będzie ich wiele- tak jak w naszych klasach. Zobaczcie sami.

Przygotowałyśmy kartę pracy, którą możecie wykorzystać już w pierwszych dniach nauki. 

Link do pobrania

Czytaj więcej »