Domki 3 D

Moja uczennica Iga od wielu miesięcy tworzy miniaturowe domki z kartonu. Każda jej praca zachwyca dbałością o szczegóły i ogromną starannością wykonania. To prawdziwe małe dzieła sztuki! Miałam okazję otrzymać wyjątkowy prezent – model szkoły. W miniaturowej sali znalazło się nawet moje biurko z komputerem, a na uczniowskich ławkach pojawiły się zeszyty i ołówki. Iga przyznaje, że największą radość sprawia jej sam proces tworzenia. Dziś zorganizowaliśmy dla niej małą wystawę. Przygotowaliśmy plakaty prezentujące jej twórczość, aby inni uczniowie mogli zainspirować się jej pasją. Zdjęcia pokazują tylko część efektu. W rzeczywistości, oglądane z bliska, miniaturowe domki robią jeszcze większe wrażenie i zachwycają niezwykłą precyzją wykonania.

                             

Czytaj więcej »

Lepiej

 Na lekcji informatyki zaproponowalam uczniom kreatywne pisanie (pomysł Anna Krawczyk- wystąpienie Inspiracje Wczesnoszkolne) . Inspiracją stały się „lepieje” Wisławy Szymborskiej, czyli krótkie, żartobliwe formy literackie. Uczniowie najpierw poznali przykłady tych miniaturowych utworów i historię z pierogami, zwracając uwagę na ich charakterystyczną budowę i humorystyczny przekaz.

Następnie uczniowie, pracując przy komputerach, tworzyli własne „lepieje” w Canvie. 

Ulep Własnego lepieja i wklej w komentarzu

Jedna banalna sytuacja przyczyniła się do powstania pierwszego lepieja. Wisława Szymborska zamawiając danie w podkrakowskiej restauracji natknęła się na ciekawą notatkę w karcie. Otóż, przy pozycji „flaki” ktoś, drżącą ręką dopisał „okropne”. To wystarczyło, aby ten niepozorny dopisek Szymborska wykorzystała na własny użytek. Przez kolejne lata lepieje i inne limeryki nie lądowały w szufladzie, ale krążyły w prywatnej korespondencji wśród przyjaciół i znajomych poetki. Na czym polega lepiej? Zasada jest prosta. Powinny znaleźć się w nim dwa elementy. W pierwszym wersie – opis czynu lub wydarzenia (koniecznie strasznego i dramatycznego). Ma ono pełnić rolę mniejszego zła przy skonsumowaniu konkretnej potrawy (opisanej w drugim wersie). W rezultacie ów okropny czyn ma być drobnostką przy zjedzeniu choćby felernych flaków. Przeczytajcie sami.

Lepiej złamać obie nogi, niż miejscowe zjeść pierogi.

 Lepiej mieć życiorys brzydki, niż tutejsze jadać frytki.

 Lepiej mieć horyzont wąski, niż zamawiać tu zakąski.

Żródło: https://blaber.pl/kultura/lepieje-powazna-tworczosc-wislawy-szymborskiej/

Czytaj więcej »

Książka dobra na wszystko

 

Jeśli miałabym polecić książkę do wspólnego czytania w klasie, z pewnością byłaby to Self Regulation. Szkolne wyzwania. Opowieści dla dzieci o tym jak działać, gdy emocje biorą górę Agnieszki Stążki - Gawrysiak.To zbiór krótkich opowiadań dotyczących różnych sytuacji szkolnych i klasowych, które stają się doskonałym punktem wyjścia do rozmów z uczniami. Każde opowiadanie jest uzupełnione treścią dla dorosłych opiekunów. Sprawdza się zarówno w pracy z młodszymi dziećmi, jak i ze starszymi uczniami (6-10 lat) podczas godzin wychowawczych. Autorka ma już w swoim dorobku pięć książek z tej serii.

W naszej klasie poranne spotkania niemal zawsze rozpoczynamy od wspólnego czytania. To już stały element dnia, na który dzieci czekają. W książce Self-Regulation. Szkolne wyzwania. Opowieści dla dzieci o tym jak działać, gdy emocje biorą górę każde opowiadanie przedstawia innego bohatera i inną sytuację, z którą uczniowie mogą się utożsamiać. Dzięki temu historie stają się bliskie dzieciom i zachęcają je do dzielenia się własnymi doświadczeniami.

Podczas ostatnich zajęć czytaliśmy opowiadanie o radzeniu sobie z emocjami po powrocie ze szkoły. Rozmawialiśmy o tym, że czasem trudno jest zapanować nad swoimi uczuciami i że w takich sytuacjach wsparciem może być rozmowa z psychologiem.

Bohaterka bardzo bała się tego spotkania – wyobrażała sobie panią psycholog jako surową osobę w białym fartuchu, co budziło w niej niepokój. W trakcie rozmowy okazało się, że niektóre dzieci również nie wiedziały, jak wygląda takie spotkanie. Część z nich przyznała, że mogła mieć podobne wyobrażenia, bo często boimy się tego, czego po prostu nie znamy.

Innym razem czytaliśmy historię dziewczynki, która czuła się wyśmiewana i odrzucona przez swoje dwie koleżanki. Opowiadanie stało się początkiem bardzo ważnej dyskusji o relacjach i zachowaniach między dziećmi. Rozmawialiśmy o tym, jak można reagować w sytuacjach, kiedy mamy poczucie, że ktoś z nas żartuje w sposób, który sprawia przykrość, albo kiedy czujemy się wyśmiewani. Dzieci chętnie opowiadały także o swoich doświadczeniach i o tym, czy kiedykolwiek znalazły się w podobnej sytuacji. Ćwiczyliśmy reakcje na dokuczanie, odgrywając różne scenki i szukając właściwych sposobów reagowania, a na lekcji  informatyki uczniowie tworzyli komiksy szczególnie zwracając uwagę na sposoby reagowania w trudnych sytuacjach, które pomagają zadbać o własne bezpieczeństwo.

Lubię takie książki szczególnie za to, że nie kończą się wraz z przeczytaniem ostatniej strony. Dają przestrzeń do rozmowy, budują empatię i pomagają dzieciom lepiej rozumieć siebie oraz innych. 

Co to jest Self-Regulation? (od autorki książki)

Self-Reg to oparta na wynikach badań naukowych metoda, która pozwala lepiej rozumieć stres i zarządzać napięciem i energią. Jej nazwa pochodzi od angielskiego self-regulation (samoregulacja). Człowiek, który ma wysoko rozwiniętą umiejętność samoregulacji, umie wydajnie uczyć się i pracować, ale też odpoczywać. Dba o swoje zdrowie fizyczne i psychiczne. Często bywa spokojny, odczuwa przyjemne emocje (np. radość, zadowolenie) i potrafi łagodnie wyregulować te trudne (np. złość, smutek, żal). Tworzy głębokie, pełne wzajemnego zrozumienia i empatii związki z innymi ludźmi, w tym z własnymi dziećmi. Efektywna samoregulacja sprzyja rozwojowi, uczeniu się oraz dobrostanowi emocjonalnemu, społecznemu i fizycznemu.

Wiecej na temat serii książek : https://dylematki.pl/ksiazki/

Czytaj więcej »

Obchody Dnia Matki i Dnia Ojca

 

Wkrótce Dzień Matki i Dzień Ojca. Celebrowanie tych świąt na stałe wpisało się w kalendarz szkolny, zwłaszcza w edukacji wczesnoszkolnej. Dzieje się tak z kilku powodów:

1.     Jest wyrazem okazywania szacunku i wdzięczności rodzicom.

2.     To jeden ze sposobów na okazywanie uczyć najbliższym.

3. Daje przestrzeń do wspólnego spędzenia czasu. Dodatkowo wspólne świętowanie wzmacnia relacje pomiędzy szkołą a rodzicami i buduje ciepłą atmosferę.

4.    Fakt, że uczniowie mogą zrobić coś dla rodziców- daje im poczucie sprawstwa oraz dumy, że mogą zrobić przyjemność swoim rodzicom.

5.     Wykonanie upominków wyzwala u uczniów kreatywność.

6.     To okazja do tego, by pokazać uczniom jak ważna jest rodzina i najbliżsi.

Jeśli przyjrzymy się temu bliżej, to tak naprawdę wszystkie nasze działania są realizacją podstawy programowej.

Warto zaplanować uroczystość z okazji Dnia Matki i Dnia Ojca z dużym wyprzedzeniem, by każdy kto ma na to ochotę-miał możliwość uczestnictwa w tym wydarzeniu. Poniżej przedstawiam moje 3 propozycje obchodów tego dnia:

1.   Manekin z wystawy

Kilka tygodni przed planowaną uroczystością zapytałam rodziców czy są w stanie partycypować w kosztach wspólnego świętowania. Następnie zaprosiłam do szkoły całe rodziny-nie tylko rodziców, ale i rodzeństwo prosząc by każdy przyjechał autem. W umówionym dniu pozostawiłam w klasie list do rodziców, informujący ich by dojechali w konkretne miejsce do Zakopanego a tam otrzymają dalsze niezbędne wskazówki. Tak się stało. Zadaniem rodziców i uczniów było znalezienie mnie na górnych Krupówkach w Zakopanem. Moja podpowiedź była mniej więcej taka: Może stoję, może leżę, w każdym razie- widzę Was i obserwuję. A jeśli uda im się mnie odnaleźć w ciągu 30 minut, zapraszam ich do restauracji na pizzę. Jeśli przegrają- zapraszają mnie. Ja stałam na jednej z wystaw sklepowych,  w sklepie sportowym. Wcześniej poprosiłam o to Panią kierownik sklepu. By zwiększyć moja wiarygodność jako manekina, Pani kierownik była tak miła, że dała mi ubrania ze sklepu. Stanie tak długo w bezruchu nie należało do łatwych. Uczniowie i ich rodzice przekroczyli wyznaczony czas poszukiwań, przeszli obok wystawy obojętnie. Byli tacy, którzy spojrzeli na nią, ale nic szczególnego w moim wyglądzie nie zauważyli- manekin jak to manekin. Dopiero kiedy zaczęłam się poruszać po wystawie i machać do nich- uczniowie wbiegli do sklepu. Na koniec wszyscy poszliśmy do jednej z zakopiańskich restauracji. Śmiechu i rozmów było co nie miara.

To w wielkim skrócie opowiedziana historia. Tym, którzy chcieliby zapoznać się z nią bliżej odsyłam na platformę Vulcan, na której opowiadam całą historię szczegółowo. Jest ona także opisana w książce Marka Stączka „Historie o edukacji, jakie opowiedzieli mi Superbelfrzy”. Link znajduje się TUTAJ  

Dostępna jest ona także na Storytel. Na zdjęciu poniżej ja-na wystawie sklepowej.

2.     Podchody

    Kiedy pogoda sprzyja, proponuję rodzinne podchody. Wcześniej należy poinformować rodziców o formule obchodów ich święta, po to, by założyli wygodne ubranie i wygodne buty. Kiedy wszyscy są już na miejscu następuje losowanie grup: Grupa goniąca/ Grupa uciekająca. Każdy losuje osobno, więc może okazać się, że dziecko jest w grupie goniącej a mama, tata i brat w grupie uciekającej. W ten sposób dodatkowo integruje to cały zespół. Ustalamy z wszystkimi zasady:

1)Oznaczenia:

-narysowana kredą koperta lub biała bibuła-oznacza, że w pobliżu znajduje się zadanie

-narysowana kredą strzałka lub czerwona bibuła-oznacza kierunek poszukiwań

2) Należy ustalić wcześniej ile ma być łącznie zadań do wykonanie przez Grupę goniącą. Warto opisać je dodatkowo np. 1 z 8, ….6 z 6. Maksymalna ilość zadań to 5-6, by zabawa nie przeciągała się zbytnio w czasie. Dobrze, gdyby zadania wymyślała Grupa uciekająca.  Przykładowe propozycje zadań:

-załóżcie koszulki na lewą stronę

-zróbcie wianek z polnych kwiatów

-sfotografujcie 10 gatunków kwiatów

-napiszcie rymowankę o naszej klasie

     3) Grupa uciekająca wyrusza 15 minut wcześniej.

     4) Po schowaniu ostatniego zadania-Grupa uciekająca kryje się.

     5) Po wykonaniu ostatniego zadania- Grupa szukająca ma 15 minut na  

         odszukanie Grupy uciekającej. Jeśli nie znajdzie-przegrywa a Grupa

         uciekająca wychodzi z ukrycia. Ważne przy tym jest stworzenie atmosfery

         dobrej zabawy zamiast dużej rywalizacji.

   6) Grupa szukająca wykonując poszczególne zadania, zabiera ze sobą wszystkie

       koperty, napotkaną bibułę zostawiając porządek w przestrzeni publicznej.

3. Na sportowo

Innym sposobem na świętowanie są wspólne zabawy ruchowe. Dlatego też warto spotkać się na sali gimnastycznej, by wspólnie wziąć udział w zabawach sportowych. Kiedy pogoda sprzyja, można zabawy przeprowadzić na boisku szkolnym. I tym razem, podobnie jak w przypadku podchodów, informujemy rodziców i uczniów o formule zabawy, by każdy miał wygodny strój i obuwie. Poniższe zabawy zaczerpnięte zostały z przestrzeni internetowej, w tym mediów społecznościowych:

1)    Gra zespołowa „Dwa ognie”

2) Trzyosobowe zespoły. Każdy otrzymuje papierowy talerzyk. Zespół otrzymuje piłeczkę do ping-ponga. Zadaniem wszystkich uczestników zabawy jest wachlowanie talerzykiem i odpychanie piłeczki podmuchem wiatru jak najdalej od siebie a najbliżej jednej z osób współćwiczących.

Jest to propozycja zabawy nauczycielki p. Teresy Stanek.

3)    Wszyscy ustawieni są w parach. Po środku każdej z nich stawiamy pachołek. Każdy dłonie ma ułożone z tyłu. Uczestnicy reagują na sygnały:

a)głowa- każdy chwyta się dłońmi za swoją głowę

b) pośladki- każdy chwyta się dłońmi za swoje pośladki

c) kolana- każdy chwyta dłońmi za swoje kolana

d) pachołek- jak najszybciej każdy próbuje dotknąć pachołka

4) Szpaler- wszyscy ustawieni są parami w jednym rzędzie. Chwytają w górze swoje dłonie wewnętrzne tworząc szpaler. Osoba bez pary staje na końcu. Następnie szybko przebiega pod szpalerem, chwyta jedną z osób tworzącą szpaler i „porywa ją”. Staje z nią na początku tworząc szpaler.  Kiedy osoba orientuje się, że jej współtowarzysz został „porwany” i nie ma pary- opuszcza szpaler, biegnie na konie, przebiega pod nim i znów „porywa” kolejna osobę. Wszystko odbywa się w szybkim tempie.

5) Papier-Kamień-Nożyce

Dzielimy wszystkich na 2 drużyny. Pomiędzy nimi ustawiamy obręcze hula-hop. Biegnie przez nie jedna osoba z każdej drużyny. Kiedy się spotykają grają w Papier-Kamień-Nożyce. Kto zwycięża ten zabiera osobę z przeciwnej drużyny do swojej. Zwycięża drużyna, która ma więcej osób w grupie.

                                         

                                         

6) Imiona

Zabawa ta pochodzi z pedagogiki zabawy. Dwie drużyny stoją naprzeciw siebie. Pomiędzy nimi jest chusta animacyjna, trzymana po bokach za 2 osoby. Każda grupa wyznacza 1 osobę: na zmianę rodzic-dziecko. Osoby stają blisko chusty. Osoby, które trzymają jej końce opuszczają ją. Następnie osoby stojące naprzeciw siebie muszą w jak najszybszym czasie powiedzieć imię osoby, która stoi naprzeciw nich. Ten kto powie szybciej i poprawnie, zabiera osobę z drużyny przeciwnej do swojej drużyny. Zwycięża ten zespół, który ma więcej osób w grupie.

7) Wąż

Dwie, lsoowo dobrane drużyny-wszyscy ustawieni w jednym rzędzie, trzymaja się za ręce. Każda drużyna otrzymuje hula-hop, które musi zostać przełożone przez wszystkich uczestników, ale wszyscy muszą trzymać się za ręce. 

 

Tego typu zabaw ruchowych można znaleźć w przestrzeni internetowej mnóstwo. Najważniejsze jednak jest to, by stworzyć miłą atmosferę wspólnej zabawy. Spotkania te, są również doskonałą okazją by pokazać zarówno uczniom, jak i rodzicom, iż upominek to nie tylko zakupiony prezent, ale i wspólnie spędzony czas. To również okazja do obserwacji zachowań uczniów, jak i relacji panujących pomiędzy członkami rodziny. Pokazują jak ważne są relacje i rodzina. Warto też zadbać, by na ta uroczystość to uczniowie przygotowali dla rodziców słodkości. W szkole, w której pracuję połączyłyśmy siły przygotowując z wszystkimi uczniami klas 1-3 mufinki, które po wspólnych zabawach wszyscy z ochotą zjedliśmy. A przekazując w ten sposób sprawczość naszym uczniom, sprawiamy, że robią to z dużym zaangażowaniem.

Nie mogło zabraknąć także piosenki w wykonaniu wszystkich uczniów oraz własnoręcznie przygotowanych laurek z życzeniami.

Zatem pysznej zabawy!

 

 

 

Czytaj więcej »

Części mowy

W zeszłym tygodniu na lekcji języka polskiego wróciliśmy do tematu części mowy, ponieważ zauważyłam, że uczniowie wciąż mają trudności z ich rozpoznawaniem. Zależało mi na aktywnej powtórce, dlatego zaplanowałam zadania dla uczniów zgodnie z taksonomią Blooma.

Podzieliłam klasę losowo na 4 grupy. Oto poszczególne zadania:

1. ZAPAMIĘTUJĘ
Na plakacie przyklejcie nazwy części mowy (rzeczownik, przymiotnik, czasownik, liczebnik, przysłówek).
Następnie dopiszcie mazakiem, na jakie pytania odpowiada każda z nich.

2.  ROZUMIEM
W zależności od grupy zadanie brzmiało: Podkreślcie w tekście wszystkie rzeczowniki/czasowniki/przymiotniki/przysłówki.

Mały chłopiec poszedł do zielonego parku. Spotkał tam trzy wesołe psy, które radośnie biegały po miękkiej trawie. Chłopiec szybko wyjął kolorową piłkę, a psy pobiegły za nią i głośno szczekały. Po chwili zmęczone zwierzęta spokojnie usiadły obok chłopca. To było bardzo miłe spotkanie.

3. ZASTOSUJĘ

Uzupełnij zdania:

a) __________ (liczebnik)  __________    (przymiotnik) koty __________ (przysłówek) biegną.

b) __________ (przymiotnik) samochód __________ (przysłówek) jedzie.

c) __________ (liczebnik) dzieci __________ (przysłówek) bawią się na placu zabaw.

d) __________ (przymiotnik) ptaki __________ (przysłówek) śpiewają.

4. ANALIZUJĘ
Oto zestaw wyrazów. 
Podzielcie je na części mowy i wpiszcie do odpowiedniej kolumny. (Baza wyrazów powstała wcześniej. Każdy uczeń podał swoje propozycje. W ten sposób uczniowie mogli zobaczyć, jak różne słowa mogą pełnić różne funkcje).

5. OCENIAM

Napisz przykłady wyrazów, aby tworzyły poprawne pary zgodnie z zasadą:

• przymiotnik → określa rzeczownik                                               przykład:...........................................
• przysłówek → określa czasownik                                                przykład:...........................................
• liczebnik → określa rzeczownik                                                 przykład:..........................................

6. TWORZĘ
Napiszcie zdanie, w których użyjecie:

• 3 rzeczowników
• 4 przymiotników
• 2 czasowników
• 1 liczebnika
• 1 przysłówka

 

Podsumowując, dzięki taksonomii Blooma uczniowie stopniowo rozwijali swoje umiejetności, od zapamiętania, aż po tworzenie. Praca w grupie, rozmowa z kolegami, wspólne tworzenie, uczenie się od siebie nawzajem wniosły, moim zdaniem, znacznie więcej niż mój wykład przy tablicy czy samodzielne wypełnianie kolejnych stron w ćwiczeniach.

Czytaj więcej »