Sketchnotki

Jednym z naszych klasowych rytuałów jest cotygodniowe rysowanie sketchnotek, dlatego łączymy siły. Dziś po raz kolejny w tym roku odbyło się nasze połączenie online na linii Warszawa-Gliczarów Górny. I te połączenia stają się naszym cotygodniowym rytuałem. W każdą środę wspólnie będziemy uczyć się rysować sketchnotki. Każdy z uczniów ma notes, w którym je rysuje. Wszystko po to, by w każdej chwili móc po ten notesik sięgnąć i wykorzystać w konkretnych sytuacjach, czyli wtedy kiedy uczniowie:

✅ samodzielnie wykonują notatki

✅ uczymy się piosenek, wierszy

✅ wykonujemy plakaty, lapbooki

Rysowanie sketchnotek to jedna z technik zapamiętywania, efektywnego uczenia się. Wykorzystujemy sketchnotki Mateusza Łyska (fb Belfry Bazgrolą). Polecamy serdecznie stronę! Dziś, co będziemy wspólnie rysowali, zadecydowali uczniowie z Gliczarowa Górnego- kategoria: zwierzęta. Za tydzień prawo głosu beda mieli uczniowie z Warszawy.

Niestety nie mamy tabletu graficznego, ale potrzeba jest matką wynalazków, co widać na załączonym wyżej obrazku :) Pierwszaki z Warszawy jednogłośnie powiedziały, że jakość była doskonała!

Czytaj więcej »

Wizerunek dziecka w sieci

 Udostępnianie zdjęć i nagrań dziecka w internecie może wydawać się niewinnym sposobem na dzielenie się ważnymi chwilami z rodziną i znajomymi. Warto jednak pamiętać, że raz opublikowane zdjęcie może bardzo szybko przestać być pod naszą kontrolą.

Przede wszystkim dziecko ma prawo do prywatności. Zdjęcia zamieszczane przez rodziców mogą pozostać w internecie przez wiele lat, a dziecko w przyszłości może nie chcieć, aby jego wizerunek był publicznie dostępny. Nie zawsze ma też możliwość wyrażenia zgody na publikację.

Kolejnym problemem jest bezpieczeństwo. Zdjęcia mogą zostać zapisane, skopiowane lub udostępnione przez inne osoby bez naszej wiedzy. Czasami niewinne fotografie mogą również dostarczać informacji o dziecku, jego miejscu zamieszkania, szkole, zainteresowaniach czy codziennym trybie życia.

Warto również pomyśleć o przyszłości. Zdjęcie, które rodzic uważa za zabawne lub urocze, za kilka czy kilkanaście lat może być dla dziecka powodem wstydu albo dyskomfortu. Internet pamięta znacznie dłużej niż chwila, w której zdjęcie zostało zrobione.

Dlatego przed opublikowaniem zdjęcia dziecka warto zastanowić się, czy naprawdę jest to konieczne, kto będzie mógł je zobaczyć i czy samo dziecko chciałoby, aby ta fotografia znalazła się w internecie. Czasami najlepszym sposobem na ochronę prywatności dziecka jest po prostu pozostawienie rodzinnych chwil w rodzinnym albumie. Czy składając życzenia w mediach społecznościowych np. 3-letnie dziecko rzeczywiście je odczyta? Może lepiej i milej kiedy je po prostu od nas usłyszy.

Zachęcamy do nieupubliczniania wizerunku dziecka w sieci. My robimy tak od 3 lat. I od tego czasu, zdjęć robimy znacznie miej, przez co skupiamy się w większym stopniu na uczniach będąc "tu i teraz". A jeśli już robimy jakiekolwiek zdjęcia by pojawiły się w przestrzeni publicznej, to bez pokazywania twarzy. Widać prace dzieci, ich aktywności, ale bez upubliczniania ich wizerunku.

Rodzicu, jeśli jednak zdecydujesz się udostępnić wizerunek swojego dziecka podczas imprez szkolnych/ przedszkolnych, pamiętaj, by nie udostępniać zdjęć, na których są inne dzieci bez zgody ich rodziców.

Czytaj więcej »

Kalendarz roku szkolnego 2026/2027

 Oto jak przedstawia się kalendarz tegorocznych aktywności szkolnych

Czytaj więcej »

Wprowadzenie pojęcia WYRAZ

 

Nauka czytania i pisania w klasie pierwszej powinna być poprzedzona rozumieniem pojęcia wyraz, głoska, litera, sylaba, zdanie. Są to istotne pojęcia także podczas usprawniania funkcji językowych, w tym poszerzeniu zasobu słownika czynnego uczniów. Pierwszym tego typu ćwiczeniem jakie proponuje moim uczniom jest uświadomienie uczniom czym jest pojęcie wyraz. Tak więc dwa minione tygodnie upłyneły nam m.in. pod hasłem wyraz. Rozwijanie świadomości językowej wymaga poprawnego operowania słownictwem, stąd też podczas zaznajamiania uczniów z tym pojęciem, często podczas różnego rodzaju ćwiczeń  używam sformułowań typu: Co to za wyraz? Podaj wyraz. Wyszukaj wyraz, który oznacza imię. Nazwij to jednym wyrazem. Przeczytaj wyraz.

Dostarczając uczniom konkretnych sytuacji edukacyjnych, uczniowie uświadamiają sobie, że wyraz to nic innego jak nazwa ludzi, zwierząt, przedmiotów, roślin, obiektów, zjawisk a także określenie cechy danego przedmiotu, zwierzęcia, obiektu, rośliny… W toku ćwiczeń, uczniowie uświadamiają sobie, że wyrazy mają określoną budowę- posiadają sylaby, głoski (wyrazy kilkuliterowe, jak i jednoliterowe). W zależności od stopnia zaawansowania ćwiczeń w zakresie poznawania pojęcia wyraz, uczniowie uświadomią sobie, że wyrazy są częścią zdania.

Zaczynając pracę nad pojęciem wyraz, unikam zdań zawierających przyimki i przysłówki, ponieważ na tym etapie jest to zbyt trudne i uczniowie łączą te wyrazy z bezpośrednio sąsiadującym wyrazem.

Przykład:

Zdanie: Kasia jedzie nad morze.

Uczniowie policzą, że w tym zdaniu są 3 wyrazy, bo wyrazy nad morze policzą jako jeden wyraz.

To samo będzie dotyczyło spójników.

Poniżej przedstawiam kilka propozycji ćwiczeń w zakresie doskonalenia umiejętnosci rozumienia pojęcia wyraz. 

✅Głuchy telefon

Uczniowie siedzą jeden za drugim. Osoba siedząca na samym końcu mówi „na ucho” osobie siedzącej przed nią jeden wybrany przez siebie wyraz. Ta z kolei podaje go osobie siedzącej przed nią. Osoba, która siedzi na samym początku mówi wyraz głośno. Następuje zamiana miejsc-osoba siedząca na samym początku idzie na koniec i podaje swój wyraz osobie siedzącej przed nią.

Uwaga: na samym początku pierwsze ćwiczenie przeprowadza nauczyciel podając swój wyraz.

✅Co to za przedmiot?

Każdy z uczniów wybiera 1 mały przedmiot ze swojego piórnika. Wszystkie przedmioty gromadzimy w jednym miejscu. Następnie jedna osoba wybiera z całego zestawu jeden przedmiot (ważne by nie był to swój przedmiot) i podaje osobie, która ma za zadanie odgadnąć po dotyku co to za przedmiot, podając jego nazwę. Następnie podaje przymiotniki (bez wprowadzenia pojęcia) określające ten przedmiot. Na początku wymaga to pomocy ze strony nauczyciela.

✅Przeliczanie wyrazów w zdaniu

Wersja 1

Uczniowie otrzymują tabliczki. Ja mam tabliczki wycięte z pleksy. Nauczyciel mówi zdanie a uczniowie przypinają do tabliczki tyle spinaczy do prania, ile słyszą wyrazów w zdaniu. W początkowej fazie tego ćwiczenia, musi nastąpić sprawdzenie poprawności wykonania zadania poprzez wspólnie przeliczanie wyrazów połączone z dotykaniem spinaczy-jeden wyraz= jeden spinacz. Wynika to  z faktu, że część uczniów przeliczając wyrazy będzie dzieliło je na sylaby. W tych przypadkach podczas wspólnego sprawdzania poprawności wykonania zadania zadaję uczniom pytanie: Mówimy po-mi-dor czy pomidor? Mówimy ta-bli-ca czy tablica? Wszystko po to by uczniowie dostrzegli różnicę pomiędzy sylabą a wyrazem, a co za tym idzie w wypowiadaniu słów.

Wersja 2

Uczniowie/ lub nauczyciel pisze w zeszycie cyfry od 1 do 6 (pionowo). Uczniowie przeliczają wyrazy w zdaniu i rysują tyle kółek, ile słyszą wyrazów w danym zdaniu. Po przeliczeniu wyrazów w sześciu zdaniach, uczniowie wymieniają się zeszytami i sprawdzają sobie wzajemnie poprawność wykonania zadania. Poprawne odpowiedzi zapisuję na tablicy.

✅Zagadki

Uczniowie siedzą w kole. Czytamy uczniom zagadki. Ja korzystam z gry Zagadki Smoka Obiboka. Uczniowie podają hasło zagadki. Wyjaśniając zasady mówię, że każdy ma podać hasło-wyraz. Po przeczytaniu zagadki mówię: Co to jest? Podaj wyraz. Celowo używam tutaj słowa wyraz.

Odmianą tej zabawy jest wymyślanie przez uczniów zagadek na podstawie ilustracji, czyli sytuacja jest odwrócona. Uczniowie widzą ilustrację, bez czytania zagadki i na podstawie ilustracji podają własne wskazówki do tej zagadki.

Przykład: Wazon

Uczeń zadaje zagadkę mówiąc: Jest to naczynie, do którego wkłada się kwiaty.

✅Znajdź imię

Mówię zdanie, w którym występuje imię. Uczniowie mają za zadanie odszukać to imię i podać je głośno.

Przykład: Wczoraj Paweł zjadł dużą porcję lodów.

Odpowiedź: Paweł

Uwaga: W instrukcji słownej mówię uczniom by podali wyraz oznaczający imię. Zdarza się, że niektórzy uczniowie początkowo nie będą wiedzieli o co chodzi w ćwiczeniu, dlatego podaję przykład, dodatkowo zatrzymuję się nad poprawnymi odpowiedziami wzmacniając je słowami: wyraz oznaczający imię to Paweł.

✅Jaki wyraz brakuje?

Nauczyciel mówi część zdania a uczniowie mają je dokończyć brakującym wyrazem.

Przykład: Mama obiera…

                Filip je pyszne …

                Ula lubi jeść zielone …

                Mam niebieskie …

✅Czytanie wyrazów

Wprowadzając naukę czytania metodą symultaniczno-sekwencyjną, na niektórych etapach pracy, uczniowie poznają wyrazy do globalnego czytania. Przy tej okazji uczniowie doskonalą pojęcie „wyraz”.

✅O jakim wyrazie myślę?

Nauczyciel podaje cechy przedmiotu, który ma na myśli. Zadaniem uczniów jest podanie co to za wyraz.

Przykład: Jest to smaczne, czerwone, kuliste (pomidor).

                Zimne, mogą mieć różne smaki, smakują szczególnie latem (lody).

Po kilku przykładach nauczyciela, to uczniowie mogą tworzyć tego typu zagadki a pozostali uczniowie podają o jaki wyraz chodzi.

✅Słuchaj i licz

Czytamy uczniom w wolnym tempie krótki tekst. W trakcie jego czytania uczniowie liczą ile razy w tekście pojawił się wyraz: mama.

Odmianą tej zabawy może być zabawa ruchowa. Kiedy uczniowie usłyszą dany wyraz mogą podskoczyć, zrobić pajacyka, obiec w koło swoje krzesło, dobiec do określonego miejsca (z zachowaniem zasad bezpieczeństwa).

 

Tego typu aktywności można by mnożyć w nieskończoność. Zachęcam do takich zabaw, ponieważ nauka przez ruch i zabawę jest najbardziej efektywna.

 

Czytaj więcej »

Pasowanie na ucznia za nami

Wczoraj oficjalnie Pierwszoklasiści z Gliczarowa Górnego zostali uczniami naszej szkoły. Wszystko za sprawą uroczystości Pasowania na ucznia. 

Powiem nieskromnie, że to była świetna uroczystość- bez długich przygotowań i stresu. Co prawda Pierwszoklasistów trochę zestresowała podniosłość chwili, co było widoczne podczas śpiewania piosenki "Owocowy blues". W pozostałych aktywnościach stresu nie było widać, ponieważ uczniowie wykonywali je w sposób naturalny, zadaniowy, bawiąc się tym co robią. A były to m.in takie oto zadania:

- Matematyka jest wszędzie. Znajdź w tej sali 4 przedmioty, które mają kształt figur geometrycznych. Uczniowie wymienili: lampy, okna, grzejniki, tablicę.

-Jak nazywa się Patron naszej szkoły i dlaczego jest naszym Patronem?

-Uporządkujcie cyfry od najmniejszej do największej.

-Kiedy usłyszycie dźwięk krótki-przymocujcie do słońca krótki promyk słońca. Jeśli dźwięk długi-przymocujcie długi promyk.

Rodzice przygotowali dla swoich dzieci upominki. Co było pozytywnie zaskakujące, że były one symboliczne, małe. Rodzice podeszli do tego tak: "Przecież nasze dzieci wszystko mają, więc po co dodatkowo kupować duże rzeczy i wymyślać niewiadomo co". Bardzo się z tym zgadzam. A radość dzieci z upominków była duża.

Wspólne biesiadowanie po uroczystości było miłym przeżyciem. Była to okazja do tego by się lepiej poznać i porozmawiać nie tylko o dzieciach, ale o wszystkim i tak naprawdę o niczym. Takie rozmowy budują relacje. 

Tym, którzy chcieliby skorzystać z naszego autorskiego scenariusza tej uroczystości podajemy link, kliknij TUTAJ

Oczywiście wszystkie zadania można dostosować do własnych uczniów. Ważne by miały charakter dobrej zabawy a nie były dla uczniów, jak i nauczycieli "sztywnym" obowiązkiem, który trzeba odhaczyć na liście zadań.

Wszystkie zadania były ukryte w balonach. By je wykonać- Pierwszaki musiały je przebić.

Czytaj więcej »

Dzień Kropki

Dziś obchodziliśmy Dzień Kropki, więc rozmawialiśmy na temat kropek, próbując pomóc kropce rozwiązać jej problemy z jakimi się na co dzień boryka. 

Co robi kropka kiedy jest ciemno?

Skąd się wzięły kropki na jabłku?

Kto pociesza kropkę kiedy jest jej smutno? Pokaż jak to robi?

Dlaczego kropka obudziła się dzisiaj zlana potem?

O co tak naprawdę pokłóciła się kropka ze znakiem zapytania?

Co to znaczy kiedy mama powie: Mam dość marudzenia. Jedziemy do lasu. Koniec kropka! Czy to oznacza, że kropka też wami jedzie? A co jeśli nikt nie będzie chciał jej zabrać?

Na te i na jeszcze inne pytania próbowaliśmy dzisiaj odpowiedzieć w Dniu Kropki. Nie byliśmy ani obklejeni kropkami, ani nie było w naszej sali żadnej dekoracji związanej z kropkami. Było raczej bardzo skromnie a wszystko co robiliśmy zachęcało naszych uczniów do twórczych rozwiązań. Początkowo uczniowie nie bardzo rozumieli jak odpowiadać na te pytania, więc otrzymali naszą pomoc. Na pytanie "Skąd się wzięły kropki na jabłku?" odpowiedziałam "Może jabłko jest uczulone na jabłka i nie może ich jeść. Stąd ta wysypka?" i wtedy uczniowie zrozumieli, że jest to zabawa z wyobraźnią. Nie wszystkim udało się odpowiedzieć samodzielnie, ale z pomocą klasy już tak.

Był to także czas rozmowy o emocjach a dokładnie o tym co zrobić kiedy się uczniowie boją. Każdy podzielił się swoimi sposobami, ale też otrzymał kilka innych wskazówek, np. kiedy się boimy, warto śpiewać piosenkę. Wtedy nasza uwaga jest przekierowana na tę właśnie czynność i zapominamy o strachu. Tak właśnie radzą neurobiolodzy. O emocjach będziemy rozmawiać jeszcze nie raz, bo to bardzo ważny temat. A poniżej jedno z naszych dzisiejszych aktywności- pytania o kropce, które losowali uczniowie.

Zajęcia związane z kreatywnością są ważnym i codziennym elementem naszej pracy, więc będzie o tym jeszcze nie raz.

Czytaj więcej »

Plastusiowy pamiętnik

Bez wątpienia „Plastusiowy pamiętnik” Marii Kownackiej to książka, do której wracamy zawsze na początku klasy 1. Naszym zdaniem jest to świetna lektura na pierwsze tygodnie w szkole, gdyż jest to opowieść o szkolnej codzienności i małym plastelinowym bohaterze.

Na początku warto zaprosić uczniów do świata dawnej szkoły. Rozmawiamy o tym, czym kiedyś pisano, jak wyglądały zeszyty, kałamarze, stalówki i atrament. Książkę czytamy fragmentami, ponieważ niektóre opisy mogą brzmieć czasami archaicznie. Lekturę warto uzupełnić wybranymi odcinkami filmu „Plastusiowy pamiętnik”, które pomagają dzieciom lepiej zrozumieć realia przedstawione w książce.

Tworzymy kleksy z atramentu — obserwujemy, jak rozlewają się na kartce, składamy papier, odciskamy symetryczne kształty i zastanawiamy się, co nam przypominają. Z kleksów powstają niezwykłe postacie, zwierzęta, potwory, mapy i fantastyczne krainy.

Możemy też ćwiczyć pisanie inaczej niż zwykle. Uczniowie piszą swoje imię atramentem po śladzie — powoli, uważnie, z koncentracją. To dobre ćwiczenie grafomotoryczne, ale też świetna okazja do rozmowy o tym, że pisanie kiedyś wymagało cierpliwości, dokładności i ostrożności. Jeden nieuważny ruch — i kleks gotowy!

Oto przykłady z lekcji:

https://programrazem.blogspot.com/2023/09/lekcja-kleksografii.html

Najbardziej wyczekiwanym momentem jest oczywiście lepienie własnego Plastusia. Każde dziecko tworzy plastelinowego bohatera — małego mieszkańca piórnika, który będzie mu towarzyszył w szkolnych przygodach. To niezwykłe, jak bardzo dzieci przywiązują się do swoich Plastusiów. Niektóre przechowują je bardzo długo — zdarza się, że uczniowie mają swojego Plastusia nawet do ósmej klasy. Mała plastelinowa postać staje się pamiątką z pierwszych szkolnych lat.

https://programrazem.blogspot.com/2023/09/oto-my-klasa-1c.html

Po wykonaniu Plastusia możemy nadać mu imię, opisać jego charakter, wymyślić, czego się boi, co lubi, komu pomaga i jakie przygody przeżywa w piórniku. Z takich pomysłów mogą powstać krótkie opowiadania, komiksy albo klasowy pamiętnik Plastusiów.

https://read.bookcreator.com/GwiG4pl0tGWMqVWlMeUFXcp27Tv1/FRy8rD7wT1-gIaaHXz1lTg/DT5UwVLySruCXPMPmxnGVw

Kolejnym krokiem może być projektowanie piórników. Korzystając z inspiracji i pomysłów edukacyjnych, na przykład z materiałów „Ale to ciekawe”, dzieci mogą przygotować własny piórnik: narysowany, wyklejony, zaprojektowany przestrzennie albo wykonany z pudełka.

Rozmawiamy o tym, co powinno znaleźć się w piórniku, jak można uporządkować przybory, co pomaga w codziennej pracy, a co przeszkadza. Dzieci projektują przegródki, miejsca na ołówek, gumkę, kredki, nożyczki i oczywiście — specjalny kącik dla Plastusia.

https://programrazem.blogspot.com/2023/09/co-kazdy-uczenuczennica-powinien-miec-w.html

Nowa podstawa programowa zachęca do tego, aby dzieci projektowały, konstruowały i sprawdzały działanie prostych rozwiązań technicznych. Dlatego po spotkaniu z Plastusiem możemy zaproponować uczniom wyzwanie:

Tutaj nasze wyzwania Warszawa dla Gliczarowa:

Zosia - koleżanka Tosi pożyczyła od niej ołówek i zapomniała oddać. Ołówek tak bardzo tęsknił za swoim domkiem piórnikiem i za Tosią, że poprosił dzieci z Gliczarowa, żeby go przetransportowały do piórnika Tosi. Stwórzcie magiczną maszynę, która przeniesie ołówek do piórnika Tosi. Uwaga! Wszystko musi obsługiwać zbudowana przez Was maszyna! Nagrajcie filmik. Powodzenia!

Gliczarów dla Warszawy

Zosia pożyczyła od Tosi nożyczki, ale zamiast je oddać, przez pomyłkę wyrzuciła je do kosza. Waszym zadaniem jest uratować nożyczki i dostarczyć je z powrotem do piórnika Tosi. Zbudujcie maszynę, która pomoże przetransportować nożyczki do piórnika. Na koniec nagrajcie krótki filmik pokazujący działanie Waszej maszyny. 

Czytaj więcej »