Bez wątpienia „Plastusiowy pamiętnik” Marii Kownackiej to książka, do której wracamy zawsze na początku klasy 1. Naszym zdaniem jest to świetna lektura na pierwsze tygodnie w szkole, gdyż jest to opowieść o szkolnej codzienności i małym plastelinowym bohaterze.
Na początku warto zaprosić uczniów do świata dawnej szkoły. Rozmawiamy o tym, czym kiedyś pisano, jak wyglądały zeszyty, kałamarze, stalówki i atrament. Książkę czytamy fragmentami, ponieważ niektóre opisy mogą brzmieć czasami archaicznie. Lekturę warto uzupełnić wybranymi odcinkami filmu „Plastusiowy pamiętnik”, które pomagają dzieciom lepiej zrozumieć realia przedstawione w książce.
Tworzymy kleksy z atramentu — obserwujemy, jak rozlewają się na kartce, składamy papier, odciskamy symetryczne kształty i zastanawiamy się, co nam przypominają. Z kleksów powstają niezwykłe postacie, zwierzęta, potwory, mapy i fantastyczne krainy.
Możemy też ćwiczyć pisanie inaczej niż zwykle. Uczniowie piszą swoje imię atramentem po śladzie — powoli, uważnie, z koncentracją. To dobre ćwiczenie grafomotoryczne, ale też świetna okazja do rozmowy o tym, że pisanie kiedyś wymagało cierpliwości, dokładności i ostrożności. Jeden nieuważny ruch — i kleks gotowy!
Oto przykłady z lekcji:
https://programrazem.blogspot.com/2023/09/lekcja-kleksografii.html
Najbardziej wyczekiwanym momentem jest oczywiście lepienie własnego Plastusia. Każde dziecko tworzy plastelinowego bohatera — małego mieszkańca piórnika, który będzie mu towarzyszył w szkolnych przygodach. To niezwykłe, jak bardzo dzieci przywiązują się do swoich Plastusiów. Niektóre przechowują je bardzo długo — zdarza się, że uczniowie mają swojego Plastusia nawet do ósmej klasy. Mała plastelinowa postać staje się pamiątką z pierwszych szkolnych lat.
https://programrazem.blogspot.com/2023/09/oto-my-klasa-1c.html
Po wykonaniu Plastusia możemy nadać mu imię, opisać jego charakter, wymyślić, czego się boi, co lubi, komu pomaga i jakie przygody przeżywa w piórniku. Z takich pomysłów mogą powstać krótkie opowiadania, komiksy albo klasowy pamiętnik Plastusiów.
Kolejnym krokiem może być projektowanie piórników. Korzystając z inspiracji i pomysłów edukacyjnych, na przykład z materiałów „Ale to ciekawe”, dzieci mogą przygotować własny piórnik: narysowany, wyklejony, zaprojektowany przestrzennie albo wykonany z pudełka.
Rozmawiamy o tym, co powinno znaleźć się w piórniku, jak można uporządkować przybory, co pomaga w codziennej pracy, a co przeszkadza. Dzieci projektują przegródki, miejsca na ołówek, gumkę, kredki, nożyczki i oczywiście — specjalny kącik dla Plastusia.
https://programrazem.blogspot.com/2023/09/co-kazdy-uczenuczennica-powinien-miec-w.html
Nowa podstawa programowa zachęca do tego, aby dzieci projektowały, konstruowały i sprawdzały działanie prostych rozwiązań technicznych. Dlatego po spotkaniu z Plastusiem możemy zaproponować uczniom wyzwanie:
Tutaj nasze wyzwania Warszawa dla Gliczarowa:
Zosia - koleżanka Tosi pożyczyła od niej ołówek i zapomniała oddać. Ołówek tak bardzo tęsknił za swoim domkiem piórnikiem i za Tosią, że poprosił dzieci z Gliczarowa, żeby go przetransportowały do piórnika Tosi. Stwórzcie magiczną maszynę, która przeniesie ołówek do piórnika Tosi. Uwaga! Wszystko musi obsługiwać zbudowana przez Was maszyna! Nagrajcie filmik. Powodzenia!
Gliczarów dla Warszawy
Zosia pożyczyła od Tosi nożyczki, ale zamiast je oddać, przez pomyłkę wyrzuciła je do kosza. Waszym zadaniem jest uratować nożyczki i dostarczyć je z powrotem do piórnika Tosi. Zbudujcie maszynę, która pomoże przetransportować nożyczki do piórnika. Na koniec nagrajcie krótki filmik pokazujący działanie Waszej maszyny.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz